Hierna malen over dieren

Sinds een paar weken leef ik in complete chaos: ik ben met mijn partner verhuisd naar mijn eerste koopwoning. Het héle huis staat vol met spullen die ‘zeker weten mee moesten’ en die op dit moment à la Marie Kondō zero joy, maar veel stress ‘sparken’. Ik kan geen kopje

koffie zetten zonder te struikelen over een bouwstofzuiger of gereedschapskoffer.

Enfin. Mijn stressniveau is dus íétwat hoger dan ik zou willen. Maar vandaag heb ik eindelijk genoeg orde in de chaos geschapen om thuis te kunnen werken. Ik heb een

stoel gevonden! En plek om die neer te zetten aan tafel! Feestvreugde! Ik zit lekker achter m’n laptop – dan wordt er aangeklopt.

Op de stoep staat een vriendelijk kijkende man. Zo iemand die je tegenkomt bij de keramieke mokken in een tweedehandswinkel.

‘Hallo!’ zegt hij. ‘Hoi?’ zeg ik vragend terug. Hij vervolgt: ‘Ik ga bij mensen in de buurt langs de deur om te praten over levensovertuiging. Ik ben namelijk Jehova’s getuige en ik wil mensen graag het goede nieuws vertellen. Heb jij interesse om met mij te praten over het geloof?’ ‘Nee, bedankt,’ antwoord ik. ‘Ik heb al mijn eigen levensovertuiging: ik ben

veganist.’ ‘Oh!’ antwoordt hij. ‘Wat mooi. Maar dat kost wel erg veel tijd, hè?’ Ik antwoord dat ik er inderdaad veel mee bezig ben en dat ik er veel voldoening uit haal. Dan zeg ik

gedag en sluit ik de deur. Enkele tellen later hoor ik de deur van mijn buren opengaan, gevolgd door een harde knal. En bij de buren daarnaast gebeurt hetzelfde. Het is een

soort domino-effect. De ironie van zijn reactie op mijn veganisme treft me pas

later die middag. Hij spendeert een groot deel van z’n leven aan het langs de deuren van mensen gaan die niet zitten te wachten op zijn boodschap. In wezen verschillen hij en ik niet zoveel. Deze man wilde mij graag redden van een hels hiernamaals. Ik wil de dieren graag redden van een hels hier en nu. Mensen zitten vaak ook niet op mijn opmerkingen over de dierindustrie te wachten.

Zou hij net zo wakker liggen van mij, nu ik niet met hem wilde praten over het geloof, als ik wakker kan liggen van de koeien die ik zag in een vrachtwagen onderweg naar

het slachthuis?

Deze column verscheen in de voorjaarseditie 2026 van VEGAN Magazine, het ledenblad van de Nederlandse Vereniging voor Veganisme, waar Annelieke hoofdredacteur van is.